topio

coffee_frames

1_γυναίκα_3_επιλογές

_να μείνει όπου είναι

_να μεταπηδήσει στο μέλλον

_μόνο εκείνη ξέρει

(ο Alex και η Aimee συναντιούνται για 1η φορά σε καφέ)

map_construction

συχνά η αλλάγή σκηνής γίνεται με close-up σε χάρτη, όπου με κουκίδες σηματοδοτείται η θέση των χαρακτήρων της ταινίας

με κολλάζ αυτών των πλάνων δημιουργείται ένας εναλλακτικός χάρτης με τις θέσεις των ηρώων, ένα δεύτερο σενάριο

περίληψη_ταινίας

Ο Alex είναι ένας εγωκεντρικός φωτογράφος, ο οποίος καταγράφει αλλά δεν συμμετέχει επαγγελματικά ή προσωπικά με πάθος. Απόμακρος με τη φίλη του Simone και τον μετριοπαθή πατέρα του, μοιάζει αδέσμευτος μέχρι που βλέπει και φωτογραφίζει μια κομψή γυναίκα στην πλατφόρμα του μετρό, την ακολουθεί και της μιλάει σε ένα μπαρ και μοιράζεται με αυτή ένα βράδυ στο κρεβάτι της στο Hilton.
Η Aimee μοιάζει να είναι απογοητευμένη και ανικανοποίητη σύζυγος του August Holm, διάσημου για το γράψιμό του για το πάθος, ο οποίος αδυνατεί παρόλα αυτά να καταλάβει τις γυναίκες. Ταξιδεύει με την Aimee για να προωθήσει τη δουλειά του.

Ο Alex φεύγοντας νωρίς το πρωί πέφτει πάνω στον ύποπτο σύζυγο που επιστρέφει και ανακαλύπτει ότι η ζωή του εξαφανίστηκε. Καθώς σκέφτεται να παρατήσει την Simone και να φύγει στη Ρώμη με την Aimee, χαιρετάει τη γειτόνισσά του, Mrs. Banum, η οποία δε φαίνεται να τον αναγνωρίζει, το ίδιο και ο φίλος του Leo και η γυναίκα του, καθώς και η Simone και ο πατέρας του. Και το διαμέρισμά του είναι, όχι άδειο, αλλά με τρόπο φυσικό εξαφανισμένο από το κτίριο.
Τιμωρία ή παρακίνηση για την επιλογή μιας διαφορετικής ζωής;

Προδομένος από το έντονο αυτό αίσθημα, πιθανά ελπίζοντας ότι η αγάπη μεταμόρφωσε τον κόσμο του στο άκουσμα δυο ανθρώπων ότι ο ένας είναι το όνειρο του άλλου, ψάχνει να ξανα-βρει την εγκόσμια, μυστήρια Aimee.

Ο εσωστρεφής αυτός άνθρωπος θα καταλήξει στην αγκαλιά της Aimee, ή η μοίρα θα παίξει βρώμικα παιχνίδια; Θα εκφράσει την αγάπη του στη Simone ή θα είναι ευτυχισμένος έχοντας και τις δύο γυναίκες; Ή τίποτα από όλα αυτά;

Ο αφηγητής / δημιουργός ψευδαισθήσεων, τα λαμβάνει όλα υπ’ όψιν του, αλλά δε δίνει καμία απάντηση, όπως και ο μυθοπλάστης / αφηγητής August, όντας απασχολημένος προσθέτοντας τις τελικές πινελιές στο μυθιστόρημά του.

Σε άδειους δρόμους. Σιωπή.
Μόνη.
Ο ουρανός σε χρώμα σέπια, ή δεν υπάρχει χρώμα; Κι ο ήλιος διαλυμένος, χαμένος πίσω απ’ τα σύννεφα, θυμίζει παραμορφωμένο είδωλο σε σπασμένο καθρέφτη.

Δεν ακούω τίποτα. Μόνο το χτύπο της καρδιάς μου. Προχωράω αθέλητα, όπως το τραίνο πάνω στις ράγες.

Θέλω να ξεφύγω. Πρέπει να ξεφύγω. Τα αυτιά μου βουίζουν. Το κεφάλι μου.

Τα σπίτια γέρνουν προς το μέρος μου. Κι αυτά μου κρύβουν κάτι. Τα κλειστά παράθυρα ψυχρά, καχύποπτα μάτια. Σημάδι ζωής κανένα. Πάλι μόνη.

Σαν σε σκηνή ταινίας, όμως λείπουν οι κομπάρσοι. Κάποιος πρέπει να πάτησε παύση. Μόνο εγώ ξέφυγα και ψάχνω όλο αγωνία. Τι ψάχνω; Το τέλος.
Κι εκεί που νομίζω πως φτάνω, να πάλι στην αρχή. Κακόγουστη, κακοφτιαγμένη λούπα.


Ανακατεμένες σκέψεις, μνήμες κι εικόνες. Αυτό λένε είναι τα όνειρα. Ή μάλλον οι εφιάλτες.

έτσι τελειώνει πάντα.
λίγη μαγεία, λίγος καπνός
κάτι που αιωρείται
magik.swf

Πηγή έμπνευσης της συγκεκριμένης σκηνής, αλλά και του σεναρίου γενικότερα, αποτελεί το έργο του γάλλου φωτογράφου Jacques-Henri Lartigue.
C.B.'A photo of his wife standing in a room. It's cropped very horizontally -- it's like scope plus two. A woman in a very wide simple space with a lot of empty bookcases. Looking at that picture, I immediately felt I wanted to do a story about a man who comes home and his apartment has disappeared. And I knew it had to be a love story.'

http://www.indiewire.com/people/people_040910boe.html

http://www.lartigue.org/

compare with

_Swimming Pool (Francois Ozon)
_Mulholland Drive (David Lynch)
_Cet obscur object du Desir (Luis Bonuel)
_3 IRON (Kim Ki-Duk)
_Sliding Doors (Peter Howitt)

about

στην ταινία reconstruction,(Δανία, 2003, Christoffer Boe), συγχέεται η πραγματικότητα με το όνειρο, τη φαντασία, την επιθυμία.
το ίδιο πρόσωπο υποδύεται 2 διαφορετικούς χαρακτήρες (Marie Bonnevie-Aimee & Simone), ενώ άλλος χαρακτήρας της ταινίας είναι ταυτόχρονα και ο αφηγητής της (Krister Henricksson-August & narrator)
στην πρώτη περίπτωση δημιουργείται η αίσθηση της παράλληλης πραγματικότητας και παρουσιάζονται εναλλακτικές εκβάσεις
στη δεύτερη, o διπλός ρόλος του August (αφηφητής- χαρακτήρας ταινίας) ενισχύει τη σύγχυση μεταξύ πραγματικού- μη πραγματικού, τη δημιουργία μιας διπλής-παράλληλης πραγματικότητας. Από ένα σημείο κι έπειτα δεν ξέρουμε αν ο Αugust γράφει αυτήν την ιστορία, ή αν εμπνέεται κι επηρεάζεται από το βιβλίο του.