Σε άδειους δρόμους. Σιωπή.
Μόνη.
Ο ουρανός σε χρώμα σέπια, ή δεν υπάρχει χρώμα; Κι ο ήλιος διαλυμένος, χαμένος πίσω απ’ τα σύννεφα, θυμίζει παραμορφωμένο είδωλο σε σπασμένο καθρέφτη.

Δεν ακούω τίποτα. Μόνο το χτύπο της καρδιάς μου. Προχωράω αθέλητα, όπως το τραίνο πάνω στις ράγες.

Θέλω να ξεφύγω. Πρέπει να ξεφύγω. Τα αυτιά μου βουίζουν. Το κεφάλι μου.

Τα σπίτια γέρνουν προς το μέρος μου. Κι αυτά μου κρύβουν κάτι. Τα κλειστά παράθυρα ψυχρά, καχύποπτα μάτια. Σημάδι ζωής κανένα. Πάλι μόνη.

Σαν σε σκηνή ταινίας, όμως λείπουν οι κομπάρσοι. Κάποιος πρέπει να πάτησε παύση. Μόνο εγώ ξέφυγα και ψάχνω όλο αγωνία. Τι ψάχνω; Το τέλος.
Κι εκεί που νομίζω πως φτάνω, να πάλι στην αρχή. Κακόγουστη, κακοφτιαγμένη λούπα.


Ανακατεμένες σκέψεις, μνήμες κι εικόνες. Αυτό λένε είναι τα όνειρα. Ή μάλλον οι εφιάλτες.